…egularne migotanie kwazarów, nie wiem czemu się tak wyciągam dziwnie, ale to ono stało się kluczem do stworzenia nowej metody kosmologicznej, którą nazywamy kosmografią opóźnień czasowych. Pomysł ten zrodził się już w 1964 roku w głowie norweskiego astrofizyka Sjura Revzdala, który opisał go w swojej pracy naukowej. Zasada działania jest genialna. Kiedy światło kapryśnego migżącego zostaje rozszczepione przez galaktykę soczewkę na kilka osobnych obrazów, to każda z tych wiązek światła musi pokonać w przestrzeni zupełnie inną drogę o różnej długości. Ponieważ ścieżki mają odmienne długości, to światło niosące informacje o nagłym rozbłysku kwazaru dociera do naszych ziemskich teleskopów w różnych momentach. Patrząc na zduplikowane obrazy widzimy ten sam obiekt, ale w jednym z nich rozbłysk pojawia się na przykład, nie wiem dzisiaj, a w drugim pojawi się dopiero za miesiąc. Więc mierząc ten precyzyjny czas opóźnienia, naukowcy są w stanie czysto geometrycznie obliczyć absolutną odległość do Kazaru i soczewki, a to daje nam bezpośredni czysty pomiar st…