…st dokładnie to, czego od zawsze potrzebowaliśmy, żeby rozwiązać problem utraty informacji w czarnych dziurach. Zamiast patrzeć tylko i wyłącznie na pojedynczy stan kwantowy cząstki, która wpada do osobliwości i w niej przepada, zawsze musimy brać pod uwagę parę stanów kwantowych. Jeden, który wpada do środka i jeden, który z osobliwości wylatuje. I taki zabieg wcale nie sprawia, że osobliwość magicznie znika z równań, ale za to przestaje być ostatecznym końcem dla stanu kwantowego cząstki i pozbywamy się paradoksu informacyjnego. W ten sprytny sposób informacja nie ulega po prostu zniszczeniu. Ale gdzie się zatem podziewa? Zapytacie i bardzo słusznie zapytacie. No według tych naszych panów fizyków płynie do tyłu w czasie do równoległego wszechświata. I tu się zaczyna ten Star Trek, o którym mówiłem. No nie oszukujmy się, brzmi to jak sprytna sztuczka matematyczna, jak jak taka kosmiczna, kreatywna księgowość, zgrabna interpretacja równań, która no niestety nie pociąga za sobą żadnych obserwowalnych w świecie fizycznym konsekwencji. I rzeczywiście dla przypadku czarnych dziur jest to zjawisko c…