"Przy odpowiednio dużych odległościach, jeśli postawilibyśmy jednego obserwatora na przykład przy ziemi, a drugiego poza horyzontem widzialnego wszechświata, oddaliliby się oni względem siebie szybciej niż światło, będąc niejako ciągniętymi przez pęczniejącą przestrzeń. "

"Autorzy omawianej pracy sugerują, że ciemna materia jeśli składa się z fermionów tylko ciemnych, no to może robić dokładnie to samo. Może tworzyć w Centrum Galaktyki gigantyczną kulę, taki gęsty rdzeń, który stabilizowany jest przez ciśnienie degeneracji tylko w tym przypadku tych tajemniczych ciemnych cząstek. "

"Jeśli znamy orbitę i prędkość obiektu, to możemy wyliczyć masę tego, co go przyciąga. I te wyliczenia mówią jasno: w tym małym punkcie musi siedzieć coś, co waży tyle, co 4 miliony naszych słońc. "

"Ciśnienie degeneracji ratuje gwiazdy przed ostateczną zagładą. Na przykład białe karły, wypalone rdzenie gwiazd takich jak słońce nie zapadają się dalej pod własną masą właśnie dzięki ciśnieniu degeneracji elektronów. Gwiazdy neutronowe, jeszcze gęstsze obiekty są utrzymywane w całości dzięki temu ciśnieniu degeneracji neutronów. "

"S2 potrzebuje zaledwie 16 lat, by okrążyć Centrum Galaktyki. Dla porównania nasze słońce potrzebuje na to ponad 200 milionów lat. S2 zbliża się do centrum na ekstremalnie małą odległość i rozpędza się do prędkości, które trudno sobie wyobrazić w ziemskich warunkach. "

"W centrum naszej galaktyki znajduje się potwór, prawdziwy gigant, obiekt o masie 4 milionów słońc, ściśnięty w obszar mniejszy niż układ słoneczny. Nazywamy go Sagittarius a z gwiazdką. "

"Obserwujemy gwiazdy, które krążą wokół tego punktu z zawrotnymi prędkościami. Najsłynniejszą z nich jest gwiazda oznaczona symbolem S2. To ona jest naszym głównym świadkiem koronnym w procesie przeciwko Sagittariusowi az gwiazdką. "

"Wykorzystując dane z eksperymentu ciemnej energii Head Decks, teleskopu Hobby Eberly, naukowcy stworzyli trójwymiarową mapę światła emitowanego przez wzbudzony wodór 9,11 miliardów lat temu, gdy wszechświat znajdował się w fazie kosmicznego południa, szczytowej ery formowania się gwiazd. "

"Kiedy dwie masywne gwiazdy zderzają się i łączą się w jedną, powstaje absolutny potwór, znacznie większy niż jakikolwiek obiekt uformowany w powolnym procesie akrecji. Takie pochodzenie ma prawdopodobnie R136 A1. to kandydatka na najbardziej masywną i najjaśniejszą gwiazdę we wszechświecie. Znajduje się w skrajnym lewym górnym rogu diagramu Hertzprung Garascela i R136 A1 łamie limit 150 mas słonecznych, jeśli dobrze oczywiście szacujemy jej masę. Szacuje się, że jej masa to 265 mas naszego słońca, a promień jest 40 razy większy. "

"R136A1 uwalnia w ciągu zaledwie 4 sekund tyle samo światła, co nasze słońce przez cały rok. Widzimy ją jako zaledwie 164 000 razy jaśniejszą, ponieważ znakomita większość jej promieniowania to niewidzialne dla naszego oka światło ultrafioletowe. Gwiazda ta przetrwa zaledwie około 3 milionów lat, co w skali kosmicznej jest dosłownie mrugnięciem oka, ale pomimo tej rekordowej masy wciąż nie mówimy o największej gwieździe pod względem promienia. "

"Każda gwiazda to w rzeczywistości nieustanna arena brutalnej walki dwóch przeciwstawnych sił. Z jednej strony mamy niewyobrażalnie silną grawitację gwiazdy, która stara się zmiażdżyć cały jej materiał do samego jądra, a z drugiej strony wewnątrz tego jądra zachodzi fuzja termojądrowa. Gwiazda po etapie narodzin w kolapsie obłoku molekularnego w sposób ciągły przekształca wodór w Hel. Proces ten uwalnia potężną energię, która promieniuje na zewnątrz, powstrzymując grawitacyjne zapadanie się obiektu. Słońce przetwarza w ten sposób około 600 milionów ton wodoru w każdej sekundzie. "

"Istnieje jednak inna gigantyczna gwiazda, która jest o krok bliżej ostatecznej destrukcji. I to jest ten nasz drugi kandydat WOH G64. Jest to jedyna gwiazda, której właściwe dokładne zdjęcia zdołaliśmy wykonać poza naszą własną galaktyką. Ten czerwony nad olbrzym znajduje się 160 000 lat świetlnych stąd w wielkim obłoku Magellana. Ostatnie badania wskazują, że obiekt ten mógł już zmienić się w żółtego hiperolbrzyma. "

"Masywne gwiazdy ciągu głównego spalają swoje paliwo gwałtownie i niezwykle szybko. Podczas gdy całkowita długość życia naszego słońca szacowana jest na 10 miliardów lat, Bellatrix spala się od 25 milionów lat i pozostało jej zaledwie około 7 milionów lat życia. Dlatego tak masywne i duże obiekty są w kosmosie rzadkością. Ich niestabilność i krótki żywot sprawiają, że statystycznie trudniej nam je zaobserwować niż ich lżejszych, bardziej długowiecznych kuzynów. "

"Dzisiaj po dokładniejszych badaniach i kalibracjach przyjmuje się, że to absolutnie potworne 2 miliony lat świetlnych i przekłada się to na szerokość aż 20estokrotnie większą od rozmiarów całej naszej galaktyki drogi mlecznej. "

"Wróćmy do danych wyłowionych chwilę później, do kręgów z numerem dwa oraz trzy. Znaleziono je na niebie tuż obok siebie. Posiadały tak niewielki dystans pomiędzy krawędziami, że dosłownie się stykały. Wielkością nie odbiegały zbytnio od siebie nawzajem. Ale tu kończą się podobieństwa między rodzeństwem. ORC2 lśni w danych radiowych mocnym, jasnym, pięknie ukształtowanym okręgiem. Z kolei krąg numer 3 to zupełnie inna bajka. Wyblakły, całkowicie zamazany obiekt, przypominający raczej cienki dysk. "

"Dalszy rozwój badań przyniósł obiekt, który całkowicie wstrząsnął środowiskiem dziwny krąg radiowy ner 4. Astronomowie od razu okrzyknęli go koniczynką z powodu zupełnie nietypowego, poszarpanego i chmurzastego wyglądu z jakimiś różnymi licznymi wypustkami. Oddalony od ziemi o około 600 milionów lat świetlnych i szeroki na nieco ponad 325 000 lat świetlnych stał się najszerzej przeanalizowanym obiektem stałej puli odkryć. "

"Obiekty ORC liczą swoje średnice w milionach lat świetlnych i odnajdywane są niesamowicie daleko od płaszczyzn galaktycznych. Czyniąc tu analogię do boksu, no jest to zupełnie inna kategoria wagowa i ORC z całą pewnością nie powstają z martwych gwiazd. "

"Ekstromofile takie jak metanopyrus candleriy potrafią przetrwać i rozwijać się w temperaturze 122 stopni Celjusza. Mikroskopijne niesporczaki w obliczu braku wody przechodzą w stan anabiozy, zwijając się i zatrzymując wszelką aktywność biologiczną, potrafiąc oprzec się zarówno morderczemu mrozowi, jak i próżni przestrzeni kosmicznej. "

"Odkryliśmy, że pod lodową skorupą Europy, jednego z księżyców Jowisza ukrywa się głęboki płynny ocean, a jego objętość może przewyższać zasoby wód na całej ziemi. Na orbicie Saturna natrafiliśmy na Enceladusa, niewielki księżyc, z którego wyrzucane są z niesamowitą prędkością pióopusze wody, w których sądy kosmiczne zidentyfikowały węgiel azotitlen, czyli cegiełki niezbędne do budowy łańcuchów życia. "

"Odpowiedź leży w brutalnych prawach optyki. Mówimy o obiekcie oddalonym o 500 jednostek astronomicznych od słońca. Światło słoneczne musi tam dolecieć, co zajmuje mu grube godziny, odbić się od planety i wrócić do nas. I tu wkracza fizyka ze swoim bezlitosnym prawem odwrotnych kwadratów, a w tym przypadku odwrotności czwartej potęgi. Standardowo jasność źródła światła spada wraz z kwadratem odległości. Jeśli oddalicie żarówkę dwa razy dalej, no to z naszej perspektywy będzie się wydawała, że świeci cztery razy słabiej. Proste. Ale w przypadku planety, która nie świeci własnym światłem widzialnym, a jedynie odbija światło gwiazdy, dostajemy tutaj podwójnie. Najpierw światło słabnie lecąc do planety, do kwadratu. Potem to marne odbite światło musi wrócić do nas i znowu słabnie, czyli kolejny kwadrat. W efekcie jasność obiektu spada proporcjonalnie do czwartej potęgi odległości. Obiekt, który jest 10 razy dalej, nie jest 100 razy ciemniejszy, tylko 10 000 razy ciemniejszy. Dlatego szukanie planety numer 9 za pomocą teleskopów optycznych, które wyłapują światło widzialne, to prawdziwy astronomiczny koszmar. "

"Tą przyczyną według modeli Browna i Batygina jest masywny perturbator w postaci dziewiątej planety. "

"Te bryłki to grawitacyjne potwory. Ich gęstość wykracza poza ludzką wyobraźnię. No bo wyobraźcie sobie drobinę wielkości ziarnka kurzu dosłownie o promieniu zaledwie 10 mikrom. coś co ledwo dostrzeżecie pod mikroskopem. Taka drobina strangeletu ważyłaby tonę. Dokładnie tonę. "

"Gdybyście mieli bryłkę kwarkową wielkości centymetra, taką którą moglibyście teoretycznie trzymać w dłoni, choć odradzam próbę, ważyłaby ona miliard ton. To masa, właściwie góry zamknięta w wielkości landrynki. "

"Jeśli taki obiekt jest wystarczająco duży, to staje się absolutnie stabilny, nie rozpada się i co najważniejsze dla naszych poszukiwań ciemnej materii może być elektrycznie obojętny. Nie ma ładunku, więc nie rozmawia ze światłem, jest ciemny. Idealnie pasuje do rysopisu naszego poszukiwanego zbiega. "

"W 1915 roku, kiedy to podwaliny pod ogólną teorię względności już były gotowe, to zostało jakby tak okrzepło w 1916 roku, ale wtedy już okazało się, że rozwiązania dla przyspieszających mas w ogólnej teorii względności daje rozwiązania sugerujące, że powstają jakieś zaburzenia, takie zaburzenia okresowe. "

"W falach grawitacyjnych powinny przynajmniej występować efekty stricte falowe, czyli no tam energia pęd moment pędu, tak, energia fali, ale też zmiana częstotliwości ze względu na odległo ruch, tak na ruch, czyli efekt efekt doplera. I tutaj właśnie te długości fali, które są dla tych najbardziej rozległych, najbardziej rozwłych jakby struktur. na przykład te te fale, które są związane z podwójnymi układami, a są takie AGN, takie aktywne jądra galaktyk, gdzie jest nie jedna super masywna czarna dziura, a dwie gigantyczne, ale tak dosyć niemrawo się poruszają i powstają fale. "

"Obecnie to są te ultra krótkie fale grawitacyjne, te związane właśnie z ze zlewającymi się gwiazdami neutronowymi, czarnymi dziurami i tak dalej. Tak, to są te właśnie fale grawitacyjne i to są właśnie rzędy milisekund. "

"Fale grawitacyjne tworzą widmo, mają różne długości w zależności od tego, co je wywołało, jakie były to zjawiska. Różne długości sprawiają, że są to fale, które tak bardzo, bardzo gęsto są ułożone, albo są to fale albo takie bardzo, bardzo gęste. Tak. Tak jak fale elektromagnetyczne też mamy radiowe, mamy widzialne i mamy fale X i gamma. bardzo długie i takie, że są te długości fali mniejsze niż rozmiary atomu. "

"Fale grawitacyjne są też jeszcze dłuższe o długościach rzędu rzędu godzin? Oczywiście są. Są też o długościach lat, czyli te zmiany są w cyklu lat. To muszą być wielkie obiekty, które powoli, aczkolwiek właśnie z jakimś tam delikatnym przyspieszeniem się obracają. "

"Wyniki eksperymentu pokazały coś zupełnie odwrotnego. Okazało się, że światło rozproszone przez te szalejące nanocząsteczki wcale nie jest losowe. Kierunek rozproszonego światła jest ściśle skorelowany z jego polaryzacją. "

"Badania dynamiki czyli i atlas pokazały, że ta gigantyczna utrata masy, pamiętacie, 40 kg wody na sekundę, idealnie tłumaczy dziwny ruch komety. Nie potrzebujemy więc tu silników jonowych, żagli świetlnych. No nic, wystarczy fizyka parującego lodu. "

"Ten błękit to sygnatura fluorescencji tlenku węgla i rodników amidowych. I tu dochodzimy do sedna sprawy. Ta zmiana barw to dowód na to, że słońce zdarło z komety jej zewnętrzną czerwoną skórę. Ciepło przebiło się przez warstwę ochronną i dotarło do głębiej ukrytych lotnych lodów. I to co oglądamy teraz to nagie, błękitne, gwałtownie odgazowujące serce komety. "