"Łącząc dane z soczewkowania z danymi super nowych naukowcy obliczyli, że szansa na to, iż ten gigantyczny rozjazd wyników jest zwykłym losowym przypłatkiem albo jakimś błędem statystycznym wynosi mniej niż 1 do 10 milionów. Kryzys stał się faktem, a napięcie Hubla stało się realnym problemem fizyki. "

"wyniki wprawiły wszystkich w zachwyt, bo uzyskana w laboratorium materia wykazała potężny spadek prędkości fal ścinających oraz współczyźnik płazona idealnie zbieżny z rzeczywistymi pomiarami sejsmycznymi zewnętrza ziemi. Więc jak na dłoni pojawił się nam niezaprzeczalny dowód, eksperymentalny dowód potwierdzający superionową naturę jądra. "

"Międzynarodowy zespół badawczy działający w ramach kolaboracji Holly Cow, tak, tak to się dokładnie nazywa, ale popatrzcie sobie jak to się pisze na ekranie, opublikował precyzyjne pomiary stałej Hubla oparte na analizie sześciu najlepiej dobranych zsoczewkowanych kwazarów i uzyskał wartość wynoszącą 73,3. "

"Napięcie Habla to głęboki kryzys pomiarowy, który wynika z faktu, że dwie główne niezależne metody wyznaczania tempa, rozszerzania się wszechświata dają odmienne rezultaty, które za nic nie chcą się ze sobą zgodzić. "

"Niezależne pomiary geometryczne wyraźnie trzymają stronę wyższych wyników uzyskiwanych z obserwacji lokalnego wszechświata za pomocą supernowych i odrzucają te niższe wartości przewidywane przez obserwację promieniowania tła. "

"Mierząc ten precyzyjny czas opóźnienia, naukowcy są w stanie czysto geometrycznie obliczyć absolutną odległość do Kazaru i soczewki, a to daje nam bezpośredni czysty pomiar stałej Habla, całkowicie pomijający skomplikowane i niepewne przede wszystkim stopnie tradycyjnej takiej drabiny odległości kosmicznych. "

"W 2014 roku teleskop Hubla uchwycił niesamowity widok. cztery obrazy tej samej odległej o ponad 9 miliardów lat świetnych supernowej ułożone w idealny krzyż wokół galaktyki soczówkującej i obiekt ten nazwano oficjalnie superną Revzdal właśnie na cześć genialnego naukowca "

"Te fale akustyczne pozostawiły w rozkładzie galaktyk we wszechświecie bardzo charakterystyczny powtarzalny wzorzec odległości, który działa jak gigantyczna kosmiczna linijka. Wierząc jak ta linijka zmieniała swoje rozmiary na przestrzeni miliardów lat, naukowcy mogą precyzyjnie odtworzyć pełną historię rozszerzenia się przestrzeni kosmicznej od najdawniejszych epok aż do dzisiaj. "

"Kolejnym przełomem była soczewkowana supern0PE. Jakby tak przyczyć na raz to będzie Hope, która należała do typu supernowych 1A, czyli kosmicznych świec standardowych o doskonale znanej jasności. dała naukowcom unikalną szansę na przeprowadzenie dwóch niezależnych analiz fizycznych w jednym i tym samym obiekcie. A to pozwoliło ostatecznie potwierdzić wyższe tempo rozszerzania współczesnego kosmosu. "

"Najnowsze analizy sejsmiczne oraz eksperymenty laboratoryjne dowodzą, że wewnątrz jądra naszej planety panuje stan skupienia, o którym przez dekady nikomu nawet się nie śniło. Stan superionowy. "

"W typowym kryszale wszystkie atomy są uwięzione na swoich pozycjach w trójwymiarowej sieci. W stanie super jionowym dzieje się coś niezwykłego. Jeden rodzaj atomów zachowuje się nienagnie. tworzy sztywne rusztowanie o nienaruszonej strukturze przestrzennej. Ale drugi rodzaj atomów uwięziony w wolnych przestrzeniach tej sieci zyskuje tak ogromną energię, że zrywa wszelkie wiązania i zaczyna pędzić między elementami owego rusztowania z pełną chaotyczną wręcz swobodą. Te lżejsze pierwiastki stają się wewnątrz stałego kryształu najprawdziwszą płynną rzeką. "

"Jakkolwiek prędkość światła jest skończona, to już sama przestrzeń wydaje się nie podlegać żadnym ograniczeniom prędkości. Struktura samej próżni nie podlega ograniczeniom wyznaczonym przez relatywistyczny limit światła. Dlatego przestrzeń może rozszerzać się z prędkościami większymi niż prędkość światła. "

"Grawitacyjne oddziaływanie takiego ciemnego rdzenia pasuje do danych obserwacyjnych równie dobrze co czarna dziura. Orbita gwiazdy S2 w obydwu przypadkach wyglądałaby niemal identycznie. No i tutaj badacze piszą wprost, że nie wyłania się żadna rozstrzygająca preferencja między modelami, czy jest to czarna dziura, czy tenże rdzeń ciemnej materii. Matematyka dopuszcza obydwie możliwości. "

"Gdy proces ten rozpocznie się w słońcu, jego promień z obecnych 700 000 km wzrośnie do 300 milionów km. Gwiazda urośnie na tyle, by całkowicie pochłonąć Merkurego, Wenus i prawdopodobnie również Ziemię. Transformacja ta dotyczy gwiazd o masie od około 0,8 do ośmiu mas słońca. "

"Gdy gwieździe kończy się wodór wi jądrze, kończy się wspomniana wcześniej równowaga chytrostatyczna. Bez energii z fuzji powstrzymującej grawitację jądro zaczyna się zapadać, a zapadanie wywołuje ekstremalny wzrost ciśnienia, co z kolei podnosi temperaturę. W końcu jądro staje się tak gorące, że inicjuje fuzję Helu wprowadzając gwiazdę w zupełnie nowy etap ewolucji. Ale ta gigantyczna temperatura rozgrzewa również zewnętrzne warstwy obiektu. Osiągają one poziomy termiczne, które wcześniej istniały tylko w centrum. Nagle atomy wodoru w zewnętrznych powłokach zyskują zdolność do syntezy. To potężne nowe źródło energii zmusza gwiazdę do dramatycznego rozszerzania się. Obiekt staje się czerwonym olbrzymem. "

"W 2024 roku europejski teleskop kosmiczny XMM Newton zanotował potężną emisję fal rentgenowskich wychodzących z rdzenia koniczynki. A musimy pamiętać, że promieniowanie rentgenowskie w przestrzeni kosmicznej nie bierze się przecież z niczego. Stanowi zazwyczaj pochodną środowiska, w którym gazy zostają zgniecione z ekstremalną siłą fali uderzeniowej, co podnosi ich temperaturę do milionów stopni. "

"Kluczem jest zjawisko zwane jako mechanizm Lidowa kozaja. Mechanizm Lidowa Kozaja to grawitacyjny taniec trzech ciał. Wyobraźmy sobie słońce, mały obiekt typu TNO i masywne ciało zakłócające naszą hipotetyczną w tym przypadku dziewiątą planetę. W tym układzie dochodzi do niezwykłej wymiany energii. Orbita małego obiektu nie jest stała. Zamiast tego handluje niejako swoimi parametrami. Obiekt może oddać część swojego nachylenia względem płaszczyzny układu. W zamian zyskując większą ekscentryczność, czyli jego orbita staje się bardziej jajowata, wydłużona. No może się też zadziać na odd. To cykliczny proces. Dziewiąta planeta krążąc po swojej odległej trasie powoli przez miliony lat pompuje te orbity, wychyla je i rozciąga. I to właśnie ten mechanizm tłumaczy, dlaczego widzimy obiekty o tak ekstremalnych orbitach, prostopadłych do ekliptyki, a nawet poruszające się pod prąd. Bez trzeciego masywnego gracza w tym układzie matematyka po prostu się nie spina. "

"Terry Fan i profesor Goto nie szukali po omacku, oczywiście stworzyli profil poszukiwanego. Szukali obiektu o masie od 7 do 17 razy większej od Ziemi, poruszającego się w odległości między 500 a 700 jednostek astronomicznych od Słońca. wiedzieli dokładnie jak taki obiekt powinien się przesunąć na tle gwiazd w ciągu tych 23 lat przemienili miliony punktów danych odrzucili wszystko, co nie pasowało do wzorca i zostało im 13 kandydatów. Po ręcznej weryfikacji na placu boju pozostał zaledwie jeden, jeden konkretny kandydat. "

"W 2003 roku zespół Mikea Brownna odkrył Sednę, planetę karłowatą o orbicie tak rozciągniętej i dziwnej, że nie dało się jej wyjaśnić obecnością znanych nam planet. Potem znaleźliśmy kolejne obiekty i zaczęliśmy zauważać wzór. Ich orbity są w pewien sposób uczesane. Wiele z nich jest nachylonych pod tym samym kątem, a ich perychelia, czyli punkty najbliższe słońcu, grupują się w jednym obszarze. Niektóre krążą nawet w przeciwnym kierunku do reszty układu słonecznego. Prawdopodobieństwo, że taki układ powstał przez przypadek wynosi uwaga 0,006%. "

"Jades GSZ140 jest prawdziwym problemem. Dlaczego? Bo jest za duży, jest za jasny. Według obowiązującego modelu Lambda CDM galaktyki w tamtym okresie, czyli w tak zwanym kosmicznym świcie, powinny być małe, słabe i dopiero raczkujące w procesie formowania gwiazd. Tymczasem ten obiekt wygląda na dojrzały, jakby formował gwiazdy szybciej i wydajniej niż jakikolwiek model na to pozwala. "

"Okazało się, że to jest cykliczne zjawisko. I co się okazało? Okazało się, że gdy zaczęto metodami mechaniki niebieskiej dopasowywać do właśnie tych wyników obserwacji dopasowywać jakieś możliwe konfiguracje, wyszło, że ten pulsar krąży wokół wspólnego środka masy z inną gwiazdą neutronową, z czymś czego nie widać, co jest piekielnie gęste, co jest bardzo małe. "

"Pulsar jest bardzo gęstą, bardzo zwartą gwiazdą. Pozostałością najczęściej po wybuchu supernowej ma rozmiary 10, 20 k, kilkunastu kilometrów, ale za to masę, masę większą niż masa słońca. gęstość na poziomie gęstości jądrowej 10 do 14 kog na każdy centymetr sześcienny to są takie no pojedyncze neutrony są tam upchane jeden obok drugiego. "

"Jedna kreska, ta ta teoretyczna i druga taka, która odchodzi. I to się dzieje w czasie. Kolejne kropki jakby tworzą i ten obserwowany rozkład on jakby to powiedzieć kubek w kubek pasuje do przewidywań ogólnej teorii względności ponownie. "

"Jeżeli nie będzie to hantla, tylko będzie to dysk i będzie się kręcił osiowo, to nie będzie źródłem fal grawitacyjnych, ale już zwichrowany dysk będzie takim źródłem. Jeżeli będzie to supernowa i supernowa by wybuchła tak jak to się mówi bardzo symetrycznie, to nie będzie źródłem fal grawitacyjnych, ale supernowe najczęściej wybuchają w taki sposób, gdzie jest różnica, tak tych tych ilości materii, która w różnych kierunkach, no bo pola magnetyczne, rotacje i tak dalej. I już w tym momencie jest y gwiazda pulsująca, no bo tam też jest przyspieszenie, ona pulsuje i zwalnia. Jeżeli będzie to gwiazda taka stricte symetryczna, czyli taka, która będzie się rozszerzać w całej swojej objętości, tak samo nie będzie źródłem, ale już taka gwiazda, która ma tam coś, to się nazywa moment kwadrupulowy, że ona niektóre miejsca idą do góry, a inne się kurczą w tym, bo najczęściej to tak wygląda to już taka gwiazda będzie źródłem. "

"Fale grawitacyjne powstaje wówczas, gdy następuje zjawisko ciągnięcia pola grawitacyjnego. Gdy masa się porusza, gdy masa się porusza i gdy gdy przyspiesza, tak? To jest to jest tworzy się takie zawirowanie w polu w polu grawitacyjnym, tak? W tym rozkładzie rozkładzie pola grawitacyjnego, tak jakby ta ta studnia grawitacyjna, tak, ona tak zaczyna falować i to i to się rozchodzi z prędkością światła, tak? To jest jakby no bardzo klasycznie wynika z z ogólnej teorii względności. "

"Ostateczny gwóźdź do trumny pomysłu o sztucznym pochodzeniu wbił jednak radioteleskop Mercat w RPA. Jest to potężne narzędzie, które słucha kosmosu na falach radiowych i Merkat usłyszał coś bardzo konkretnego. Sygnał na częstotliwościach 1665 MHz. A jest to linia absorpcyjna rodnika hydroksylowego i nie jest to nazwa gatunku obcych, bo rodnik hydroksylowy oznaczany jako OH to nic innego jak fragment cząsteczki wody, która została rozbita przez wspominane wcześniej promieniowanie, w tym przypadku promieniowanie ultrafioletowe. "

"Fale radiowe mają te przewagę nad światłem widzialnym, że przenikają przez najgęstsze chmury pyłu i dzięki temu mogliśmy zajrzeć bezpośrednio w kłęby gazu otaczającego kometę i wynik jest jednoznaczny. Jest tam woda, mnóstwo wody. Gdyby i atlas była suchym statkiem kosmicznym albo zużytą sądą obcych, to ten sygnał po prostu by nie istniał. Mamy więc do czynienia z mokrym, no w cudzysłowie oczywiście mokrym, y, zamrożonym lodowym ciałem, chemicznie bardzo podobnym do komedet, które znamy z naszego własnego podwórka. Woda, węgiel, proste związki, budulec natury, a nie żadnej inżynierii. "